ideeënrijke bewonersavonden

De discussie over de ambities en de verbeterplekken was levendig, ook dankzij onze gespreksleiders Jenny Pannenbecker en Lennart Booij. Er was een grote, zo niet overweldigende behoefte om mee te denken, en dat was hartverwarmend. Het onderwerp van verandering en verduurzaming leeft, zoveel is duidelijk. We waren benauwd of er wel voldoende opkomst zou zijn, maar de avonden zijn in totaal bezocht door circa 85 bewoners, waarvan er zo’n 50 de moeite namen feedback te geven op het voor dat doel apart gedrukte formulieren.

Of we het nu vernieuwen of verduurzamen noemen, de behoefte aan een essentiële facelift van het terrein werd alom gedeeld (klik hier voor het plan). Velen gaven aan betrokken te willen blijven bij de verdere ontwikkeling van de plannen, en inmiddels hebben we met sommigen op specifieke onderdelen zelfs al verder gepraat om te komen tot het verscherpen van de ambities. Binnenkort gaan we met Ester Fabriek als lid van het dagelijks bestuur van West om de tafel voor afstemming over de voortgang, en – heugelijk nieuws! – deze week hebben we van het stadsdeel de toezegging gekregen om gebruik te maken van de kennis van landschapsarchitecte Jana Crepon van het bureau Inside/Outside. Zij is betrokken bij de herinrichting van delen van het Westerpark waar het veelsoortige verkeer voor dezelfde problematiek zorgt als bij ons, en wij hopen van haar inzichten te kunnen profiteren ten behoeve van ons eindrapport, het alles overkoepelende Ambitieplan. Onze prioriteit gaat nu uit naar het schrijven van dat document. Dat wordt gepresenteerd op de ALV van de Koepelvereniging op 18 november, waarna het – uiteraard alleen bij instemming – aan de portefeuillehouder zal worden overhandigd ter goedkeuring.

En dan, ja, pas dan, begint het echte werk. Vanaf dat moment hopen we te kunnen rekenen op de inzet van velen en van sommige zelfs voor langere tijd. Want al liggen de ambities op dat moment vast, zijn er suggesties gedaan over wat mogelijk lijkt, de grote vraag is – wat kunnen we hiervan binnen de gestelde termijn van tien jaar realiseren? Hoe gaan we de ambities in concreto uitwerken in samenspraak met elkaar, de aanwezige bedrijven en ook het stadsdeel? Welke plannen kunnen we snel in cement gieten, en welke hebben meer voeten in de aarde? Het plan is om verder te gaan aan de hand van werkgroepen met specifieke opdrachten na de ALV, en we denken dan aan het begin van het volgende jaar.

We gaan ons dan ook buigen over dat prozaïsche maar o zo essentiële deel van alle plannenmakerij – geld. Met een terugtredende overheid in het vooruitzicht, is er een gerede kans dat sommige van onze dromen dromen zullen blijven. Nadenken over andersoortige fondsen en aanboren van alternatieven wordt dan noodzaak. Maar stilstaan is geen optie, want er is een breed bedragen drijfveer, en dat is de genoemde betrokkenheid. Het plezier dat ontstaat als je invloed hebt op wat je aan het hart gaat. In dit geval: de eigen leefomgeving, wetende dat dit sociaal meer betekent dan menigeen denkt.

De ambities werden op de bewonersavonden in het algemeen omarmd. Ja, verdere vergroening; ontstening om de oplopende hitte te bestrijden; streven naar meer biodiversiteit en schaduwwerking; de buurt weer veilig maken voor de wandelaar, dus hobbelbestrating, sluizen of wat dan ook; wateropslag en wadi’s en betere grond in nutstuinen en bij bomen en perken; de kansen op sociaal verband versterken, meer plekken creëren voor toevallige ontmoetingen, ook in de nutstuinen – allemaal prachtige plannen.

Maar er waren ook zorgen. Niet alles vergroenen. Niet alleen hoge bomen. Er waren hartstochtelijke pleidooien voor zachte overgangen, lage struiken, zichtlijnen behouden. Ruimte laten voor spelende kinderen, pleinen ook pleinen laten zijn. Ook niet vertrutten. Niet alles achter hagen zetten. Fietsen behoren tot het stedelijke mooi. Zorg dat de wijk niet te donker wordt, veiligheid voorop, ook bij de voedselbossen. Meer bankjes prima, maar niet plaatsen waar ze voor overlast in de avond­uren gaan zorgen. Bomen niet zetten waar ze zonlicht wegnemen waar dat juist gewenst is – zuidgevels van woningen, rondom de nutstuinen.

Gemist werden onderwerpen als rattenbestrijding. Hondenpoep op grasvelden en perken. Zwerfvuil. Verlichting en veiligheid. Gevaarlijke uitgangen bij de Van Hallstraat. Professionele begeleiding bij het uitwerken van de plannen. Kinderen betrekken bij de plannen. Een bredere programmering van het buurthuisje, meer gezamenlijke activiteiten. Jaarlijkse schouw van het terrein, graag weer tot leven roepen. Minder hagen, niet overal noodzakelijk. Autoparkeerplekken omtoveren tot plaatsen voor fietsen. Kunnen we de aandacht voor ouderen en eenzamen niet meer concretiseren? Muziektent bij de brug, en meer kunst in de wijk. Een fontein als die op het Haarlemmermeerplein, gun ons ook zo’n vrolijk waterfestijn! Een fiets of een rad in wadi’s om water op, of rond, te pompen. Waarom alleen een kas? Denk ook aan een overdekte plek om te klussen, daar is in de meeste blokken geen ruimte voor.

Ach, er kwam zoveel langs. Aan ons de schone taak het allemaal in abstracto uit te schrijven, de spanningen tussen de ene en de andere ambitie aan te geven, plannen open te houden en niet dicht te timmeren. Maar ook, of juist vooral: het enthousiasme gaande houden en gezamenlijkheid als grootste deugd in ere te houden, ja, zelfs te versterken. Ieders stem telt: denk en doe mee. Zeker blijft: wordt vervolgd.