Hoe zit dat met die waterlelies in de Waterleliegracht? Die zijn er niet vanzelf gekomen. De redactie deed navraag bij Herman, de hovenier.
Hovenier Herman aan het woord: “(…) Diego Pos vond dat in de Waterleliegracht waterlelies hoorden te groeien. Eerdere pogingen om lelies in de gracht te laten bloeien waren kennelijk zonder succes. Ik heb toen in het vroege voorjaar een flinke stek uit een waterpartij bij een school in Hoofddorp meegenomen en die samen met Lex de Jong, gekleed in een waadpak, in de gracht geplant. Drie jaar geleden vond ik in maart op een afvalhoop bij een bungalowpark in Egmond een versgedropte waterlelie. Die heb ik aan de wilgenkant van de gracht geplant. Deze lelie is blijkbaar een pygmaea-vorm, want het kleinere blad blijft mooi op het water drijven en geeft geweldige donkerrode bloemen, die mooi zichtbaar blijven omdat het blad bescheiden het water bedekt. Later bleek dat de de eerst geplante lelie met zijn blad teveel het water uitbulkt. Daarom heb ik twee jaar terug een stek ervan in het midden van de gracht gezet, want daar is de gracht dieper en is dit soort beter op zijn plaats. Nu is het tijd om de eerst geplante waterlelies te ‘scheuren’ en te verspreiden over de diepere delen van de gracht. En misschien een echte witte waterlelie te planten, zoals Frederik van Eeden dichtte. Maar ja, dat is helemaal een intens woekerende reus”.
De waterlelie
Ik heb de witte water-lelie lief,
daar die zo blank is en zo stil haar kroon
ontplooit in ’t licht.
Rijzend uit donker-koele vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart.
Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenst niet meer….
Frederik van Eeden
uit: Van de passielooze lelie, Amsterdam 1901