Een buurtbewoner gaf mij de tip om eens met Chris Opheij te gaan praten. Toen ik een afspraak met haar had gemaakt bleken we elkaar al van gezicht te kennen. We kwamen elkaar tegen bij de Bakkerskar op zaterdagochtend, kokend en snijdend voor de diners van het GWL-buurtfeest en wandelend over het GWL-terrein.
Chris woont in blok 1. Zodra ik binnenkom maken wij een rondgang door haar huis. Mijn verbazing groeit met iedere ruimte. Vanuit de kleine hal stap ik een halve verdieping binnen, met uitzicht op het noorden. Hier bevinden zich een atelier en een slaapkamer. Een trap voert naar de woonverdieping, waar aan de noordkant een kamer uitkijkt over het GWL-terrein en aan de westkant een tweede kamer ligt. De keuken bevindt zich ertussenin. Er valt altijd wel ergens zonlicht naar binnen, of het nu ochtend- of avondzon is. En dan is er nog de patio: ruim, beschut en vol groene planten. Er staan verschillende banken, die uitnodigen om buiten te zitten en het groen op je in te laten werken. ‘Wát een prachtig huis heb je!’ zeg ik. Chris glundert. ‘Ja, hier wil ik nooit meer weg.’
Wanneer Chris vanuit de Zeeheldenbuurt naar het GWL-terrein verhuist is ze hoogzwanger van haar tweede kind. Ze behoort tot de bewoners van het eerste uur. ‘Ik kwam hier in dit paradijsje op het moment dat de buitenruimte nog grotendeels een zandvlakte was, met hier en daar betonmolens’, vertelt ze. Bij de toewijzing van de woningen moest ze bij de woningcorporatie aangeven welke huizen haar voorkeur hadden. ‘Ik heb geen ruimtelijk inzicht. Daarom heb ik een paar woningen aangekruist zonder precies te weten hoe ze waren ingedeeld en hoe de buitenruimte eruitzag.’ Ze maakt een weids gebaar, alsof ze haar hele woning nog eens omvat. ‘Dat dit het geworden is, was dus echt een verrassing.’
Groen, ruimte en buiten zijn hebben Chris altijd aangetrokken. Hoewel ze in Amsterdam is geboren en getogen geniet ze als kind volop van het buitenleven. Ze groeit op in de Stadionbuurt, tegenover de Gerrit Rietveld Academie, met uitzicht op de begraafplaats in Buitenveldert, in een tijd waarin dit gebied nog aan de rand van Amsterdam ligt. Ze heeft een levendige herinnering aan het landschap van toen: het jaagpad, de rivier de Schinkel en de rietvelden. En aan de bouwactiviteiten die dat landschap veranderen. Tegen deze achtergrond is haar verhuizing naar het GWL-terrein meer dan alleen de komst naar een nieuwe woning. Het is ook een kans om opnieuw dicht bij het groen te wonen, met ruimte om buiten te zijn en met de stad toch binnen handbereik. Een woning in deze ecowijk is voor haar dan ook een lot uit de loterij.
Communicatie als rode draad. Dat haar woning kleurrijk en creatief is ingericht past helemaal bij Chris. Ze is creatief therapeut. Tijdens haar opleiding loopt ze stage bij dove kinderen. Dat raakt haar en motiveert haar om een opleiding gebarentaal te volgen. Sindsdien werkt ze bij een organisatie voor mensen die doof of slechthorend zijn of die een taalontwikkelingsstoornis hebben. Communicatie staat daarbij centraal. Nog altijd inspireert het haar om samen te zoeken naar manieren waarop mensen elkaar kunnen verstaan en begrijpen. Chris noemt haar werk ‘a job of honour’: een eervolle taak. Ook haar werk als trainer Beschermjassen sluit daarbij aan. Ook hier draait het om communicatie en om aandacht voor elkaars levensverhalen. ‘Want’, zegt ze, ‘door elkaar met liefde en vanuit gelijkwaardigheid te benaderen ontstaat ruimte om je eigen kracht terug te vinden’.
Schrijven en reizen. Al tien jaar is Chris lid van een schrijfgroep, een initiatief van Mega van Rooijen en Beatrijs van Oorschot. Mega tovert eens in de zes weken haar woning in het seniorenblok om tot schrijfparadijs. En Beatrijs leidt de deelnemers steeds weer met een inspirerend thema door de avond. Mooi kunnen schrijven is niet belangrijk. Wie eens mee wil doen kan zich aanmelden. Schrijven is ook een beetje reizen: reizen op de vierkante meter. En reizen doet Chris graag. Zo’n dertig jaar geleden trok ze voor het eerst door Tanzania en Burundi. Tot op de dag van vandaag is ze betrokken bij Stichting Shuleni, die zich inzet voor het recht van dove kinderen in Tanzania om naar school te gaan. Shuleni betekent ‘naar school’ in het Swahili, de nationale taal van Tanzania. Maar reizen hoeft niet altijd ver weg te zijn. Ook een verblijf op Schiermonnikoog spreekt haar aan. Daar bevindt zich de voormalige Stayokay-herberg, die tegenwoordig als klooster in gebruik is en nog steeds gasten ontvangt. Het alleen reizen, op je eigen tempo en vertrouwend op je intuïtie, helpt volgens Chris om weer op je eigen kompas te varen.
Waar Chris enthousiast over is? Natuurlijk over het GWL-terrein, met zijn autovrije karakter, de moestuintjes en speelplekken. Maar ook over de Best of the West Talkshow, die eens in de zes weken plaatsvindt in de Clifford Studio. Ze omschrijft het als een betaalbare show, gepresenteerd door de creatieve Reineke Jonkers en Snorella, presentator, dragtivist en lokaal icoon. Chris nodigt iedereen van harte uit om eens een kijkje te nemen.
‘En, waar mag je jou voor wakker maken?’ ‘Lekkere hapjes en een mooi verhaal’, antwoordt Chris zonder aarzelen. En mocht er ergens een ticket vrijkomen, dan reist ze graag mee. Want nieuwe geuren, kleuren en andere culturen blijven trekken. Nieuwsgierigheid, creativiteit en de behoefte om mensen en verhalen te ontdekken: ze komen allemaal samen in dit gesprek met Chris, die zich duidelijk thuis voelt op haar eigen stukje groen in het GWL.
verwijzingen:
Beschermjassen
Stichting Shuleni
West Best Talkshow